Πολλές αναφορές, ειδικά  τον τελευταίο καιρό γίνονται για την υποτιθέμενη χειρουργική θεραπεία της ημικρανίας.

Σύμφωνα με όσους  την ασκούν, η χειρουργική αφαίρεση ενός μικρού μυός που πιέζει κάποιο μικρό νεύρο από το μέτωπο ή το πίσω μέρος του κεφαλιού (ή και του ίδιου του νεύρου), μπορεί να οδηγήσει σε ύφεση της ημικρανίας.

 

Η χειρουργική αυτή θεραπεία της ημικρανίας είναι για την ώρα μία πειραματική και εντελώς αναπόδεικτη θεραπευτική επιλογή. Καταρχάς, ελάχιστη τεκμηρίωση στην ιατρική βιβλιογραφία υπάρχει πάνω στο θέμα. Η μέθοδος έχει όντως δοκιμαστεί σε μικρές ομάδες ασθενών, με σαφώς πειραματικό χαρακτήρα, ενώ οι ίδιοι οι ερευνητές - συγγραφείς των σχετικών άρθρων προτείνουν ότι η μέθοδος θα πρέπει να μελετηθεί περαιτέρω, στα πλαίσια ειδικά σχεδιασμένων κλινικών μελετών και όχι φυσικά να εφαρμόζεται ευρέως στη κλινική πράξη. Ως χειρουργική επέμβαση, πιθανόν να έχει παρενέργειες, και για αυτό θα πρέπει να ενημερώνονται όσοι υποβάλλονται σε αυτήν.

Η διαδικασία επιλογής, που γίνεται χωρίς ο ασθενής να αξιολογηθεί από ειδικό νευρολόγο, και σε μερικές περιπτώσεις μέσω απλά κάποιου ερωτηματολογίου και στη συνέχεια της δοκιμαστικής χορήγησης Botox, επίσης αφήνει πολλά ερωτήματα αναπάντητα. Η συμπλήρωση ενός γενικόλογου ερωτηματολογίου θα οδηγούσε τον κάθε ασθενή με ημικρανία στη στη δοκιμή της χειρουργικής θεραπείας! Η δε χορήγηση Botox, η οποία διεθνώς αναγνωρίζεται ως μία αποτελεσματική μέθοδος για συγκεκριμένη κατηγορία ασθενών με ημικρανία (διαβάστε περισσότερα εδώ), με κανένα τρόπο δεν σηματοδοτεί την ίαση αν αφαιρεθούν οι μικροί συγκεκριμένοι μύες. Θα πρέπει εδώ να επισημανθεί πως η έγχυση Botox για την πρόληψη της ημικρανίας πρέπει να γίνεται μόνο από ειδικό νευρολόγο, βάση συγκεκριμένου επιστημονικού πρωτοκόλλου, σε μεγάλο αριθμό σημείων στο μέτωπο, στους κροτάφους, την ινιακή χώρα και τον αυχένα και όχι μόνο στο μέτωπο, όπως προτείνουν οι χειρουργοί της ημικρανίας.

Επίσης, σε όλα τα πρόσφατα διεθνή συνέδρια για την ημικρανία και τις κεφαλαλγίες, υπάρχει πλήρης απουσία αναφοράς στη συγκεκριμένη μέθοδο, κάτι που δείχνει πόσο πολύ απέχει από την εφαρμογή της στην καθημερινή κλινική πράξη.

Τέλος, η ειδικότητα των ασκούντων (πλαστική χειρουργική/νευροχειρουργική), αλλά και το σημαντικό κόστος, απλά δημιουργούν περισσότερα ερωτηματικά.

Συνολικά, η χειρουργική θεραπεία της ημικρανίας είναι μία πειραματική μέθοδος, χωρίς τεκμηριωμένη αποτελεσματικότητα, που σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να συστήνεται για να εφαρμόζεται ευρέως, παρά μόνο εντός των πλαισίων μίας κλινικής μελέτης.