Η ενότητα αυτή φιλοξενεί τις δικές σας προσωπικές ιστορίες, καθώς και απαντήσεις σε δικές σας ερωτήσεις και σχόλια πάνω στην αθροιστική κεφαλαλγία.

Ενημερωθείτε για την αθροιστική κεφαλαλγία στις σχετικές σελίδες του Headaches.gr

Διαβάστε περισσότερες προσωπικές ιστορίες ανθρώπων με  αθροιστική κεφαλαλγία στις σελίδες μας στο Facebook Δρ. Μιχαήλ Κ. Βικελής και Ιατρείο Κεφαλαλγίας.

 

ΒΣ, 40 ετών, Κυκλάδες

Οι πρώτες ενοχλήσεις ξεκίνησαν στην ηλικία των δεκάξι ετών. Ο πόνος εμφανιζόταν στο κέντρο πίσω από το μάτι και έφτανε έως το πίσω μέρος του κεφαλιού, πάντα από την ίδια πλευρά.  Δεν ήταν καθημερινός, μπορούσε να συμβεί ξανά μέσα σε 20 ημέρες, μπορούσε να συμβεί και έπειτα από 2 μήνες. Αυτό συνέχισε μέχρι τα 19 μου. 

Από κει και έπειτα και έως τα 27 μου δεν υπήρχε καμία ενόχληση κανένας πόνος, ώσπου ο πόνος επανήλθε τελείως ξαφνικά, χωρίς προειδοποίηση. Πολύ δυνατός πόνος στο κέντρο πίσω από το μάτι και να φτάνει μέχρι το πίσω μέρος  του κεφαλιού να προκαλεί ερεθισμό και δακρύρροια στο μάτι και καταρροή στο ένα ρουθούνι. Θα χαρακτήριζα αυτόν τον πόνο ως οξύ σουβλερό και διαπεραστικό. Ένα χαρακτηριστικό του πόνου είναι ότι όταν ξεκινούσε, δυνάμωνε μέσα σε δεκαπέντε λεπτά είναι ότι εγώ έπρεπε να είμαι όρθιος κάνοντας βόλτες πάνω-κάτω, για όση ώρα κρατούσε αυτός, δηλαδή για μιάμιση ώρα, κάθε φορά. Από τότε και για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα 12 χρόνων βίωνα ένα μαρτύριο. Ο πόνος ήταν καθημερινός, 3-4 φορές, δεν είχε ώρες, με ξυπνούσε πάρα πολλές φορές στον ύπνο μου. Από παυσίπονα είχα δοκιμάσει τα πάντα χωρίς να έχω κάποιο αποτέλεσμα. μέσα από αυτά. 

Το τελευταίο διάστημα με τις συμβουλές και τη βοήθεια του νευρολόγου μου ακολουθώ κάποια φαρμακευτική θεραπεία και μπορώ να πω ότι έχω δει μεγάλη βελτίωση στο πρόβλημα το οποίο αντιμετωπίζω. Ο πόνος είτε δεν εμφανίζεται καθόλου, είτε είναι σχετικά ήπιος και, πάντως, ανεκτός. Ο γιατρός μου μου εξήγησε ότι πάσχω από χρόνια αθροιστική κεφαλαλγία και ότι ενδεχομένως θα χρειαστεί να κάνω τη θεραπεία για μεγάλο χρονικό διάστημα.


 

ΣΠ, 39 ετών, Αθήνα

Η προσωπική μου εμπειρία με την αθροιστική κεφαλαλγία έχει ως εξής:

Από την ηλικία των 26 ετών παρουσιάζω κατά καιρούς πονοκεφάλους, πάντα πίσω από το αριστερό μάτι. Οι πονοκέφαλοι εμφανίζονται κάθε 1-1,5 χρόνο, για περίπου ένα μήνα και ήταν καθημερινοί. Συνήθως έρχονται το βράδυ, στη διάρκεια του ύπνου, αλλά μερικές φορές και την ημέρα. Ο πόνος είναι δυνατός, πραγματικά ανυπόφορος, νιώθω σαν να θέλει να πεταχτεί το μάτι μου έξω. Δάκρυα τρέχουν από αριστερό μάτι, κοκκινίζει ενώ και το αριστερό ρουθούνι βουλώνει. Την ώρα του πόνου, προτιμώ να αφήνω κρύο νερό να τρέχει πάνω στο μάτι στο ντους, ή βγαίνω στη βεράντα και περπατάω νευρικά. Ξαφνικά, μία ώρα αφού εμφανιστεί, ο πόνος περνάει. Αρχικά πίστευα ότι τα παυσίπονα που έπαιρνα έκαναν δουλειά, άλλα όπως μου είπε ο γιατρός μου, ο πόνος περνάει μόνος του, κάτι που διαπίστωσα μην παίρνοντας παυσίπονο- Ο πόνος, στη μία ώρα περνάει μόνος του!

Όλα αυτά τα χρόνια έχω δει πολλούς γιατρούς, αρκετούς ΩΡΛ και οφθαλμιάτρους, αλλά και παθολόγους και νευρολόγους ακόμη. Μου είχαν πει διάφορες διαγνώσεις, όπως το ότι έχω ιγμορίτιδα ή ότι έχω ημικρανία, αλλά η θεραπεία που μου έδωσαν δεν απέδωσε ποτέ και, όταν οι κρίσεις εμφανίζονταν, πάντα πέρναγα έναν μήνα υποφέροντας. 

Πριν 2 χρόνια συνάντησα, μετά από σύσταση φίλου μου, έναν γιατρό με εξειδίκευση σε θέματα πονοκεφάλων. Ο γιατρός αυτός μου είπε ότι πάσχω από αθροιστική κεφαλαλγία και μου εξήγησε αναλυτικά για την πάθηση μου. Η θεραπεία που μου σύστησε, αποτελούμενη από χάπια κορτιζόνης και άλλα ειδικά φάρμακα, αρχικά με ανησύχησε και δεν ήθελα να την πάρω, αλλά μου εξήγησε αναλυτικά πως θα με βοηθούσε πολύ και πως, εφόσον ακολουθούσα τις οδηγίες του, δεν θα είχα παρενέργειες.Πράγματι, τα χάπια μου φάνηκαν θαυματουργά σταματώντας τις κρίσεις μέσα σε λίγες ημέρες και πέρυσι και φέτος, ενώ δεν είχα καμία σημαντική παρενέργεια.  Έτσι, νιώθω πια ότι όποτε και αν εμφανιστεί η αθροιστική κεφαλαλγία, δεν θα την αφήσω να με ταλαιπωρήσει, αλλά θα την ελέγξω με την βοήθεια του γιατρού μου.


 

ΣΣ, Νέα Υόρκη

Οι κρίσεις κεφαλαλγίας μου πρωτοεμφανίστηκαν σε ηλικία 16 ετών, ξαφνικά, χωρίς να προηγηθεί κάποια κλιμακούμενη επιδείνωση. Έκτοτε, ανά 18 εως 24 μήνες εμφανιζόντουσαν περίοδοι κρίσεων οι οποίες διαρκούσαν επί περίπου 60 ημέρες. Στο διάστημα αυτό των 60 ημερών, ανα 48 ώρες, με μαθηματική ακρίβεια, υπέφερα από κρίσεις διάρκειας τριών περίπου ωρών κατά τις οποίες αισθανόμουν έναν πάρα πολύ ισχυρό, παλλόμενο πόνο ακριβώς πίσω από το δεξί μάτι και την περιοχή πίσω από αυτό. Το μάτι γινόταν κατακόκκινο, είχα καταρροή, πτώση του βλεφάρου ενώ αισθανόμουν ότι το σάλιο μου γινόταν πιο βαρύ. Αισθανόμουν την ανάγκη να  αποφύγω το φως και τους θορύβους ενώ δεν μπορούσα να μείνω ακίνητος. Μετά το πέρας της περιόδου των κρίσεων μεσολαβούσαν διαστήματα της τάξης των 18 έως 23 μηνών όπου δεν είχα κανένα απολύτως σύμπτωμα.

Μετά από πολλές, άνευ αποτελέσματος, επισκέψεις κατ΄ αρχήν σε οφθαλμιάτρους και κατόπιν σε παθολόγους, την πρώτη ουσιαστική βοήθεια βρήκα νοσηλευόμενος σε νευρολογική κλινική όπου και μου χορηγήθηκε ριζατριπτάνη (επιγλώσσιο δισκίο) κατασταλτικά. Ήταν το πρώτο φάρμακο το οποίο καταπράυνε αποτελεσματικά το άλγος, αλλά μόνο στη περίπτωση όπου το λάμβανα αμέσως μόλις αντιλαμβανόμουν ότι επίκειτο η κρίση (κατ’ αρχήν ελαφρά ενόχληση στο μάτι και αίσθηση ότι το σάλιο γίνεται πιο βαρύ). Έστω και πεντάλεπτη καθυστέρηση στη λήψη του ήταν αρκετή για να καταστήσει τη λήψη του παντελώς αναποτελεσματική. Θα ήθελα εδώ να τονίσω το άμεσο της λήψης του φαρμάκου. 

Ουσιαστική λύση στο πρόβλημα μου δόθηκε με τη χορήγηση βεραπαμίλης την οποία  ειδικό νευρολόγος μου συνέστησε να παίρνω. Μετά από 3 και πλέον χρόνια λήψης της σε καθημερινή βάση, οι κρίσεις, όποτε αυτές εμφανίζονται, έχουν πλέον εκφυλιστεί  σε μια ανεπαίσθητη ενόχληση.

Σας στέλνω το παρόν με την ευχή να βοηθήσει ανθρώπους να απαλλαγούν από την ιδιαίτερα επίπονη αυτή πάθηση, συγχαίροντας σας για την ακρίβεια με την οποία περιγράφετε τα συμπτώματα και τους τρόπους αντιμετώπισης της.


 

ΝΠ, 28 ετών, Αθήνα

Υποφέρω από αθροιστική κεφαλαλγία από 19 ετών (αν και για χρόνια πίστευα ότι είχα ημικρανία, την σωστή διάγνωση την έμαθα σχετικά πρόσφατα) και πότε δεν είχα κάνει κάποια συγκεκριμένη θεραπεία. Απλά, όταν ερχόταν η περίοδος των κρίσεων, έκανα υπομονή, υποφέροντας για ένα διάστημα 4-8 εβδομάδων. Δεν πίστευα ότι κάτι θα μπορούσε να το αλλάξει αυτό.

Ωστόσο, πρόσφατα αποφάσισα να πάρω μία πιο εξειδικευμένη γνώμη και να ακολουθήσω μία θεραπεία. Ξεκίνησα τη θεραπεία το επόμενο πρωϊ και οι κρίσεις σταμάτησαν σχεδόν άμεσα! Το μόνο που αισθάνθηκα το πρώτο βράδυ κυρίως ήταν μια μικρή ενόχληση η οποία με ξύπνησε ως συνήθως αλλά ήταν κάτι απολύτως αντιμετωπίσιμο και μέσα σε μισή ώρα κοιμόμουν ήδη. Έκτοτε, αισθάνομαι τις κρίσεις τόσο ελαφριά που θα μπορούσαν να περάσουν απαρατήρητες εάν εγώ δεν ήμουν υποψιασμένος του τι ακριβώς είναι.

Είμαι πραγματικά έκπληκτος από τη άμεση δράση της θεραπείας και η ποιότητα της ζωής μου έχει βελτιωθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό. Βασικά και μόνο το γεγονός πως τα βράδια κατάφερα να κοιμηθώ δίχως διακοπές μου έχει αλλάξει τη ψυχολογία 100%!

Χρειάζεται λοιπόν εκπαίδευση ακόμα και στους πάσχοντες από τη συγκεκριμένη πάθηση γιατί είχα πειστεί πραγματικά πως δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι για να βελτιώσω τη κατάσταση μου και φαντάζομαι πως αρκετοί ακόμα μπλέκουν σε ένα κυκεώνα λανθασμένων διαγνώσεων και παραπληροφόρησης.


 

ΔΜ, 1970, Αθήνα.

Θεωρούσα ότι οι "ημικρανίες" μου είναι λίγο διαφορετικές από των άλλων ανθρώπων, γιατί ενώ την αδερφή μου η ημικρανία την επισκέπτεται 1-2 φορές το μήνα, με εμένα τα πράγματα είναι αρκετά διαφορετικά. Μία φορά το χρόνο ή και πιο αραιά, μια φορά κάθε 1,5 - 2 χρόνια,  οι πονοκέφαλοι εμφανίζονται πάντα από την ίδια πλευρά του κεφαλιού, με πάρα πολύ μεγάλη ένταση, και καθημερινά, ώστε πραγματικά για διάστημα δύο περίπου μηνών να υποφέρω. Παρόλα αυτά, όταν επισκέφθηκα τον νευρολόγο της αδερφής μου, η διάγνωση που έθεσε, ήταν αυτή της ημικρανίας, και μου συνέστησε μάλιστα το ίδιο φάρμακο που έπαιρνε η αδερφή μου, ένα αντί-επιληπτικό φάρμακο το οποίο την είχε βοηθήσει πάρα πολύ. Δυστυχώς εγώ δεν είδα κάποιο αποτέλεσμα, ωστόσο δύο μήνες περίπου μετά την έναρξή τους, ξαφνικά οι πονοκέφαλοι υποχώρησαν. Θεώρησα λοιπόν ότι ήταν κάτι περαστικό. Όταν στη συνέχεια επανήλθαν -και πέρασε 1,5 χρόνος την πρώτη φορά για να συμβεί αυτό- και απλά έκανα υπομονή, υποφέροντας, πονώντας ανυπόφορα σε σημείο να αισθάνομαι ότι το μάτι αλλά και η πίσω μεριά του κεφαλιού μου, στην πλευρά του αυχένα πονούσε εξοργιστικά, μια ή και δύο φορές κάθε 24ωρο, πράγμα που καθιστούσε αδύνατο να ξεκουραστώ και να κοιμηθώ ικανοποιητικά και είχε επιπτώσεις τόσο στη δουλειά μου, όσο και στη προσωπική μου ζωή

Κάποια στιγμή τυχαία, παρακολούθησα μια εκπομπή στην τηλεόραση και διαπίστωσα ότι όλοι οι πονοκέφαλοι δεν είναι ημικρανίες. Άκουσα εκεί να αναφέρεται ότι, υπάρχουν πιο σπάνιες μορφές πονοκεφάλου, όπως η αθροιστική κεφαλαλγία, η οποία σύμφωνα με την περιγραφή του γιατρού που άκουσα, είχε χαρακτηριστικά που έμοιαζαν με της δικής μου κεφαλαλγίας. Πόνος οξύς, μικρής σχετικά διάρκειας, εμφανιζόμενος κατά περιόδους και στη συνέχεια εξαφανισμένος για χρόνια, μέχρι να εμφανιστεί ξανά. Μια αναζήτηση στο internet και μια επίσκεψη σε γιατρό, δεν άργησε να με οδηγήσει στο συμπέρασμα πως είχε τεθεί λάθος διάγνωση. Αν και πόναγε και εμένα το μισό μου κεφάλι, όπως στην αδελφή μου, δεν επρόκειτο για ημικρανία, αλλά επρόκειτο για μια τυπική περίπτωση αθροιστικής κεφαλαλγίας.

Αυτό που είχε όμως ακόμα μεγαλύτερη σημασία, δεν ήταν το πως λεγόταν ο πονοκέφαλός μου, ήταν ότι μπορούσα πια, λαμβάνοντας μια ειδική θεραπεία για την αθροιστική κεφαλαλγία να εκμηδενίζω τον πόνο μέσα σε λίγες μόλις ημέρες από την εμφάνισή του. Αυτή τη θεραπεία την έχω ακολουθήσει πια τέσσερις φορές, και τις τέσσερις φορές με το ίδιο καλό αποτέλεσμα. Είμαι πάρα πολύ ευχαριστημένος, που μπόρεσα πια να καταλάβω ότι το πρόβλημα της αθροιστικής κεφαλαλγίας και όχι της ημικρανίας όπως πίστευα ότι έχω, είναι ένα πρόβλημα που λύνεται πάρα πολύ ικανοποιητικά.


 

ΖΒ, 1952, Αθήνα.

Η εμπειρία μου με την αθροιστική κεφαλαλγία ξεκίνησε πριν από 15 περίπου χρόνια. Βέβαια, για πάρα πολύ καιρό αρχικά, δεν γνώριζα ακριβώς τη διάγνωση της κεφαλαλγίας μου. Αν και είχα επισκεφθεί διάφορους γιατρούς, στην αρχή κυρίως οφθαλμιάτρους και οδοντίατρους, καθώς ο πόνος βρισκόταν κυρίως γύρω από την περιοχή του ματιού και της αριστερής μου άνω γνάθου, αν και είχα κάνει ένα σωρό εξετάσεις και είχα φτάσει σε σημείο ακόμα και να αφαιρέσω κάποια από τα πίσω δόντια της αριστερής άνω γνάθου, εξακολουθούσα και πίστευα ότι επρόκειτο για κάποιον πόνο χωρίς όνομα, έναν πόνο φάντασμα, που ερχόταν, με ταλαιπωρούσε καθημερινά για 1-2 ώρες για ένα διάστημα 2-3 μηνών και μετά εξαφανιζόταν. 

Κανείς δεν μου είχε πει με ακρίβεια το όνομα της κατάστασης η οποία με ταλαιπωρούσε και αυτό απ' ότι κατάλαβα στην πορεία δεν ήταν περίεργο, καθώς πρόκειται για μια αρκετά σπάνια κατάσταση, και πολλοί γιατροί, χωρίς εμπειρία στο αντικείμενο, πιθανότατα δεν την έχουν συναντήσει ποτέ στη ζωή τους.

Μου έκανε εντύπωση όταν τελικά μπόρεσα να θέσω μόνος μου τη διάγνωση της αθροιστικής κεφαλαλγίας, απλά διαβάζοντας κάποια πράγματα στο internet, τα οποία έμοιαζαν τόσο πολύ με το πρόβλημα που εγώ αντιμετώπιζα, ώστε σκέφτηκα ότι δε μπορεί να είναι κάτι άλλο.

Πόνος πάντα στην ίδια πλευρά του κεφαλιού, σαν ένα καρφί βαθιά πίσω από το μάτι και στην άνω γνάθο, οξύτατος και ανυπόφορος. Ο πόνος διαρκεί έως δύο ώρες και μετά φεύγει και κάποια στιγμή παρατήρησα ότι θα φύγει στις 2 ώρες είτε πάρω παυσίπονο είτε όχι. Άρα κατάλαβα ότι η διάρκειά του ήταν μικρή από την φύση του, σε σχέση με τις ημικρανίες που επίσης με ταλαιπωρούν κατά καιρό, αλλά στις οποίες ο πόνος μπορεί να κρατάει για 1-2 ημέρες και αλλάζει πλευρά: άλλοτε δεξιά, άλλοτε αριστερά. Στη διάρκεια του πόνου της αθροιστικής μου κεφαλαλγίας, το μάτι μου κοκκινίζει και δακρύζει, ενώ το ρουθούνι από την πλευρά του πόνου, στην αρχή βουλώνει και μετά σαν να αρχίζει να τρέχει λίγο μύξα. Με ενοχλεί αρκετά το φως και ο ήχος, όχι όμως τόσο όσο όταν έχω ημικρανία, και συνήθως δε μπορώ να κάτσω ακίνητος, αλλά προτιμώ να πηγαινοέρχομαι  νευρικά πάνω - κάτω, ή να κάθομαι καθιστός στο κρεβάτι και να κουνάω το κεφάλι μου, προσπαθώντας να βρω μια κατάλληλη θέση να ανακουφιστώ. Το ευτύχημα ήταν ότι, εκτός από τη διάγνωση, μπόρεσα, απευθυνόμενος σε ειδικό γιατρό, να βρω και μια πρακτική λύση για το θέμα. Έτσι, παρά τα δόντια που είχα βγάλει και τα διάφορα παυσίπονα, αντί-επιληπτικά ή αντιφλεγμονώδη φάρμακα που είχα λάβει και δεν είχαν βοηθήσει, μπόρεσα και κατάλαβα ότι με τη σωστή δόση κορτιζόνης στην αρχή της περιόδου των κρίσεων και στη συνέχεια με τη βοήθεια ενός ή δύο άλλου τύπου φαρμάκων, κάποιοι τα λένε καρδιολογικά, μπορώ να ρυθμίζω τις κρίσεις μου τόσο ικανοποιητικά, ώστε πια να πονάω ελάχιστα έως καθόλου, και αυτό που αντιμετωπίζω να είναι ένα ελάχιστο μόνο κλάσμα σε σχέση με την κατάσταση που με ταλαιπωρούσε για χρόνια.