Το ταξίδι με την Ημικρανία

Γράφει ο: Κωνσταντίνος Μπίλιας, Φυσικός, Γενικός Γραμματέας Συλλόγου Ασθενών με Ημικρανία και Κεφαλαλγία Ελλάδος.

www.kefalalgies.gr

Καθώς γράφω αυτό το κείμενο νοιώθω το κεφάλι μου βαρύ, τα χέρια μου τρέμουν και το στομάχι μου είναι έτοιμο να εκραγεί.

Είναι οι παρενέργειες από το παυσίπονο εργοταμίνης που αναγκάστηκα να πάρω πριν από δύο ώρες για να τερματίσω μία ακόμη κρίση ημικρανίας.

Ήταν η τελευταία από τις περίπου δέκα κρίσεις που ήδη έχω βιώσει αυτό το μήνα. Παρ’ ότι νοιώθω εξαντλημένος – μία ακόμη παρενέργεια της εργοταμίνης – αισθάνομαι μια δόση ευφορίας από το γεγονός ότι δεν πονώ και μπορώ να λειτουργήσω ξανά.

Πόσο θα κρατήσει αυτό το διάστημα ελευθερίας από το πόνο; Μία ημέρα, δύο; τρεις, ίσως, αν είμαι τυχερός. Μετά θα επιστρέψει το ίδιο δυνατός, το ίδιο βασανιστικός και θα με στείλει για ώρες ξανά στην απομόνωση, μακριά από φώτα, ήχους και μυρωδιές, μακριά από τη δουλειά μου, την οικογένειά μου και τους φίλους μου.

Ακόμη και οι «καλές μέρες», όμως, δεν είναι το ίδιο καλές με των υπολοίπων ανθρώπων. Είναι γεμάτες με άγχος και ανασφάλεια για το πότε θα έρθει η επόμενη κρίση. Είναι γεμάτη με τα «ΟΧΙ» και τα «ΔΕ ΠΡΕΠΕΙ» που έχει βάλει ο κάθε ημικρανικός στη λίστα του: όχι στον ήλιο, όχι στον αέρα, όχι στα ταξίδια, όχι στο αλκοόλ, όχι στο σινεμά, όχι στα ακανόνιστα ωράρια, όχι στον υπολογιστή, όχι σε διάφορα φαγητά,  μια ατέλειωτη λίστα με «ΟΧΙ» που ο  καθένας από εμάς έχει συντάξει μετά από χρόνια συμβίωσης με το τέρας της ημικρανίας.

Αυτό το τέρας, που όταν μου επιτίθεται, νοιώθω να μου τρυπάει το κεφάλι, νοιώθω ένα σφυρί να με χτυπάει αλύπητα πάνω από το μάτι.

Για πόσα χρόνια ζω έτσι; Στη πραγματικότητα δεν θυμάμαι τον εαυτό μου χωρίς ημικρανίες. Και αυτό δεν ισχύει μόνο για μένα. Οι περισσότεροι ημικρανικοί πορεύονται σε αυτό το  ταξίδι με μόνιμο συνταξιδιώτη την ημικρανία.

Σε αυτό το ταξίδι που κρατάει μια ζωή, δεν υπάρχει προορισμός, υπάρχουν μόνο φάσεις που μερικές φορές τα όριά τους δεν είναι διακριτά ή υπάρχουν φάσεις που επαναλαμβάνονται.

Πολλοί ασθενείς ούτε καν θυμούνται πως ήταν η ζωή τους πριν την ημικρανία. Στη προ ημικρανίας φάση του ταξιδιού οι ασθενείς δεν γνωρίζουν τίποτα για  την ημικρανία γιατί δεν έχει τη παραμικρή επίπτωση στη ζωή τους.

Μια μέρα όμως όλα αλλάζουν. Εκείνο το γονίδιο που ήταν κρυμμένο, ξυπνάει και το εφιαλτικό ταξίδι ξεκινά. Σε αυτή τη φάση ο ασθενής, χωρίς να κατανοεί τη φύση της ημικρανίας, ψάχνει επειγόντως να βρει ένα τρόπο να τη σταματήσει. Μερικοί ασθενείς παραμένουν σε αυτή τη φάση για όλη τους τη ζωή χωρίς ποτέ να συνειδητοποιήσουν ότι η ημικρανία δεν έχει οριστική θεραπεία, ότι η ημικρανία δεν εκριζώνεται. Χωρίς πρόσβαση σε αξιόπιστη ενημέρωση και εξειδικευμένους  γιατρούς μπορεί  να συνεχίσουν να πιστεύουν σε μύθους ότι το άγχος και ο κακός τρόπος ζωής ή η κακή διατροφή δημιουργούν τις ημικρανίες και να μη μάθουν ποτέ πως η ημικρανία είναι μια σοβαρή νευρολογική πάθηση.

Στη συνεχή αναζήτηση τρόπων απαλλαγής από τον εφιάλτη, κάποιοι τυχεροί θα ανακαλύψουν τους γιατρούς που πραγματικά γνωρίζουν και καταλαβαίνουν την ημικρανία.

 Τότε είναι που ξεκινά η φάση της εκπαίδευσης. Ο σωστά καταρτισμένος και ενημερωμένος νευρολόγος θα μάθει στον ασθενή τη διαφορά της «αιτίας» από τον «πυροδοτικό παράγοντα».

Θα μάθει στον ασθενή να παρακολουθεί και να καταγράφει τις ημικρανίες του και τι τις πυροδοτεί. Θα στέκεται δίπλα στον ασθενή του καθώς αυτός θα δοκιμάζει τη μία θεραπεία μετά την άλλη και θα αισθάνεται πειραματόζωο προσπαθώντας να μειώσει τις ημέρες με ημικρανία.

Όταν ο ημικρανικός επισκέπτεται για πρώτη φορά το ιατρείο, βλέπει στο πρόσωπο του γιατρού του, τον ημίθεο που θα τον απαλλάξει από το βάσανό του. Τις περισσότερες φορές δεν γνωρίζει τι σημαίνει ο όρος «πετυχημένη θεραπεία».

Θεωρεί πως πετυχημένη θεραπεία είναι να εξαφανιστούν οι ημικρανίες του. Η διαβίωση όμως εν μέσω αποτυχημένων θεραπειών και ανυπόφορων παρενεργειών οδηγεί στην απογοήτευση και κυρίως στην ψυχολογική εξάντληση.

Όταν φτάσει σε αυτή τη φάση απογοήτευσης και εξάντλησης, είναι πολύ κοντά στο να πειστεί πως «τα δοκίμασε όλα» και πως «τίποτα δεν λειτουργεί».

Έτσι, παραιτείται και διακόπτει την ιατρική παρακολούθηση και τις φαρμακευτικές αγωγές.

Πολύ συχνά πέφτει σε κατάθλιψη λόγω των συνεχών αποτυχιών στη θεραπεία αλλά και λόγω της έλλειψης κατανόησης από το κοινωνικό, επαγγελματικό αλλά και οικογενειακό του περιβάλλον.

Αρκετοί τότε θα στραφούν στις εναλλακτικές θεραπείες. Θα ψάξουν να βρουν ανακούφιση στο βελονισμό, στην ομοιοπαθητική, στα συμπληρώματα διατροφής, σε κάθε λογής μαντζούνια ακόμα και στη χειροπρακτική. Ο γράφων τα έχει δοκιμάσει όλα αυτά.

Σύντομα όμως θα συνειδητοποιήσουν πως τίποτα από αυτά λειτουργεί ενώ ξοδεύουν συνεχώς χρόνο, ενέργεια και χρήμα χωρίς αποτέλεσμα.

Κάπου εκεί ο ημικρανικός είναι απελπισμένος και αναρωτιέται αν τελικά έχει καταδικαστεί σε μια ζωή μισή.

Ευτυχώς, κάποιοι είναι αρκετά δυνατοί και ξεκινούν ξανά.

 Με τη βοήθειά του κατάλληλου γιατρού που στέκεται συνεχώς δίπλα τους και τους καθοδηγεί, σταματούν να δέχονται πως «τίποτα δεν μπορεί να γίνει».

Χωρίς ψευδαισθήσεις αυτή τη φορά ότι η ημικρανία θα εκριζωθεί, πείθονται πως η ποιότητα ζωής τους μπορεί να βελτιωθεί.

Δεν υπάρχουν όρια σε αυτή τη προσπάθεια, στον αγώνα να επιτευχθεί το όνειρο της καλύτερης ποιότητας ζωής.

Το μόνο που δεν βοηθά είναι η απελπισία.

Η φάση της αποδοχής ξεκινά από την ερώτηση: «μπορώ να ζω καλά ακόμα και με την ημικρανία;»

Την απάντηση θα τη βρει κανείς στον εαυτό του αλλά και στον γιατρό του που θα του μάθει τους τρόπους να το πετύχει.

Είναι πλέον στη φάση που σταματά να ψάχνει πως θα εξαλείψει την ημικρανία και προσπαθεί βρει τρόπους να ζει μαζί της.

Δεν έχει παραιτηθεί από τη προσπάθεια να μειώσει την επίπτωση της στη ζωή του και πραγματικά ακολουθεί να πιστεύει σε μια καλύτερη θεραπεία.

Η διαφορά είναι ότι πλέον δεν κατακλύζεται από θυμό, πίκρα και απογοήτευση.

Έχει κάνει ειρήνη με την ημικρανία.

----------------------------------------------------------------------

To κείμενο του κ. Κ. Μπίλια "Το ταξίδι με την ημικρανία" περιλαμβάνεται στο βιβλίο του Δρ. Μ. Βικελή με τίτλο "Ημικρανία και άλλες Κεφαλαλγίες", έκδοση του Συλλόγου Ασθενών με Ημικρανία και Κεφαλαλγία Ελλάδος (Αθήνα, 2020).

Δείτε επίσης

Σκοπός του headaches.gr είναι η παροχή γνώσεων για τους πονοκεφάλους με τρόπο απλό και κατανοητό για όλους και όχι η παροχή εξειδικευμένων και δυσνόητων ιατρικών πληροφοριών.

Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Copyright © 2020 Headaches.gr. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος.