Ημικρανική αιθουσοπάθεια: Μία μοντέρνα διάγνωση ή απλά μία υπερβολή;

Ο όρος «ημικρανική αιθουσοπάθεια» ακούγεται τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερο και δεν είναι λίγοι όσοι έχουν διαγνωστεί με την πάθηση αυτή. Σε πολλές περιπτώσεις όμως, η διάγνωση της «ημικρανικής αιθουσοπάθειας) είναι λαθεμένη και πρόκειται απλά περί ημικρανίας.

 

Η  εξήγηση για αυτή την κατάσταση έχει ως εξής: Στην ημικρανία, πολλές φορές τα στομαχικά συμπτώματα (ναυτία, εμετοί) μπορεί να είναι τόσο έντονα, ώστε να κυριαρχούν στην κλινική εικόνα και ο ασθενής, ακριβώς επειδή από αυτά ταλαιπωρείται περισσότερο, να τα προβάλει ως το κύριο πρόβλημα, μιλώντας λιγότερο ή και καθόλου για τα άλλα συμπτώματα (φωτοφοβία, ηχοφοβία και βέβαια πόνος) της ημικρανίας του.

Στη σύγχυση αυτή έρχεται να προστεθεί το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι είναι φυσικό να μην είναι εξοικειωμένοι με την ιατρική ορολογία και λαθεμένα περιγράφουν το αίσθημα ζάλης και «ανακατωσούρας» στο στομάχι που βιώνουν κατά τη διάρκεια μίας κρίσης ημικρανίας, ειδικά αν συνοδεύεται και με εμετούς, ως «ίλιγγο» ή ως «στομαχικό ίλιγγο», επηρεασμένοι από το γεγονός πως ο ίλιγγος μπορεί επίσης να προκαλεί στομαχικά συμπτώματα.

Έτσι, ο μη ειδικός ή έμπειρος γιατρός, ειδικά αν δεν είναι νευρολόγος και ανήκει σε άλλη ειδικότητα, όπως για παράδειγμα να είναι παθολόγος ή ωτορινολαρυγγολόγος/νευροωτολόγος, επηρεασμένος από όσα ακούει ίσως θεωρήσει ότι το πρωταρχικό πρόβλημα είναι ο αναφερόμενος «ίλιγγος» και να μην μπορέσει να καταλάβει πως η υποκείμενη κατάσταση που προκαλεί τα στομαχικά συμπτώματα είναι η ημικρανία.

Το να τεθεί λαθεμένα μία τέτοια διάγνωση δεν είναι φυσικά καταστροφικό για την υγεία του ασθενούς, αλλά συχνά οδηγεί σε λαθεμένες ή ημιτελείς θεραπείες, με αποτέλεσμα την επιμήκυνση της ταλαιπωρίας που η ημικρανία προκαλεί στους πάσχοντες.

Υπάρχουν όμως και σπάνιες περιπτώσεις ανθρώπων, στους οποίους πράγματι μπορεί να τεθεί η υποψία της ημικρανικής αιθουσοπάθειας. Εδώ, ακόμη και ο έμπειρος νευρολόγος θα χρειαστεί τη γνώμη ενός καλού ΩΡΛ ή νευροωτολόγου, αλλά καλό είναι να είναι ξεκάθαρο πως η εξέταση από ΩΡΛ γίνεται μετά τη γνώμη του νευρολόγου, και σε συγκεκριμένους ασθενείς, διαφορετικά και αν δεν υπάρχει η γνώμη του νευρολόγου υπάρχει ο κίνδυνος που αναφέρθηκε παραπάνω για «υπερδιάγνωση» της ημικρανικής αιθουσοπάθειας. Η υποψία της ημικρανικής αιθουσοπάθειας θα τεθεί λοιπόν σε ασθενείς με ιστορικό  υποτροπιαζώντων επεισοδίων ιλίγγων, που δεν εξηγούνται από άλλες κεντρικές ή περιφερικές ωτολογικές ανωμαλίες, εμφανιζόμενες σε ασθενή με ιστορικό ημικρανιακών κεφαλαλγιών. Ακόμη και σε αυτούς τους ασθενείς ωστόσο, στατιστικά οι πιθανότητες είναι πως είτε απλά πάσχουν από ημικρανία (για κάθε 100 ασθενείς με ημικρανία υπάρχουν λιγότεροι από ένας που έχουν ημικρανική αιθουσοπάθεια), είτε πάσχουν από συνύπαρξη ημικρανίας και ιλίγγων, χωρίς όμως τα συμπτώματα αυτά να σχετίζονται μεταξύ τους.