Αν έχετε δύο ή τρεις πονοκεφάλους τον μήνα, τότε πιθανότητα έχετε ημικρανία ή πονοκέφαλο τύπου τάσεως.

Σε κάθε περίπτωση, ο ειδικός στους πονοκεφάλους γιατρός ή με μία επίσκεψη σε Ιατρείο Κεφαλαλγίας μπορεί να διαγνώσει σωστά το πρόβλημα και να συστήσει την κατάλληλη θεραπεία. Λόγω της σχετικά μικρότερης έντασης του πονοκεφάλου τύπου τάσεως, ειδικά αν εμφανίζεται δύο ή τρεις φορές τον μήνα, συνήθως δεν προβληματίζει τους πάσχοντες. Για τον λόγο αυτό, στο υπόλοιπο της ενότητας αυτής θα γίνει αναφορά αποκλειστικά στην ημικρανία.(Η περιγραφή που ακολουθεί γίνεται για ενημερωτικούς λόγους και μόνο. Αν υποφέρετε από κεφαλαλγίες θα πρέπει να επισκεφθείτε ειδικό στις κεφαλαλγίες Ιατρό ή Ιατρείο Κεφαλαλγίας).

 

Το μέγεθος του προβλήματος.

Δύο ή τρεις κρίσεις ημικρανίας τον μήνα μπορεί να είναι ένα σημαντικό πρόβλημα, ειδικά αν έχουν μεγάλη ένταση ή αν συνοδεύονται από έντονα συμπτώματα (τάση για εμετό, εμετός, δυσανεξία σε φως και ήχους) που καθηλώνουν τον ασθενή στο κρεβάτι. Αυτό που κάνει τα πράγματα ακόμη χειρότερα είναι το ότι κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια πότε θα έρθει η ημικρανία, με αποτέλεσμα πολλοί άνθρωποι που έχουν ημικρανία δύο ή τρεις φορές τον μήνα, ζουν όλο τον μήνα με το άγχος του πότε θα έρθει η επόμενη κρίση.

 

Τι μπορεί να γίνει θεραπευτικά;

Άνθρωποι που έχουν ημικρανία δύο ή τρεις φορές τον μήνα θα πρέπει να βρουν ποιο είναι το φάρμακο που, όταν η ημικρανία έρθει, θα το πάρουν και σε λίγη ώρα θα είναι απολύτως καλά. Ο στόχος δηλαδή, δεν πρέπει να είναι απλά να παίρνει κάποιος ένα φάρμακο για να μειωθεί ο πόνος, αλλά για να υποχωρήσει πλήρως.

Πολλά φάρμακα διατίθενται για τη θεραπεία της ημικρανίας. Κυρίως χρησιμοποιούνται τα απλά παυσίπονα (π.χ. παρακεταμόλη), τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη (π.χ. ναπροξένη, δικλοφενάκη, τολφεναμικό οξύ) και οι τριπτάνες (π.χ. ριζατριπτάνη, φροβατριπτάνη). Στη σημερινή εποχή, οι τριπτάνες αποτελούν συνήθως την πρώτη επιλογή για ανθρώπους που έχουν συνήθως μέτριας ή μεγάλης έντασης ημικρανικές κρίσεις, ενώ σε ανθρώπους με μικρής έντασης ημικρανικές κρίσεις μπορεί να χρησιμοποιηθεί ένα απλό αναλγητικό ή ένα μη στεροειδές αντιφλεγμονώδες (προσοχή: Δεν έχουν όλα τα απλά αναλγητικά ή μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη καλό ικανοποιητικό αποτέλεσμα, ακόμη και σε ήπιες ημικρανίκες κρίσεις). Σε κάθε περίπτωση, η κάθε είδους θεραπεία πρέπει να λαμβάνεται μετά από σύσταση γιατρού. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με συμπτωματική φαρμακευτική αγωγή της ημικρανίας, δείτε αναλυτικά στοιχεία στις σχετικές σελίδες.

Πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι όλα τα φάρμακα που αντιμετωπίζουν την ημικρανία, από τα απλά παυσίπονα ως τις τριπτάνες, λειτουργούν καλύτερα εάν ληφθούν νωρίς κατά την διάρκεια της κρίσης. Αν η λήψη τους καθυστερήσει, ο πόνος μπορεί να είναι τόσο καλά εδραιωμένος, που  μπορεί πλέον να είναι πολύ δύσκολο να αντιμετωπιστεί. Το λάθος στην έγκαιρη λήψη του φαρμάκου το κάνουν οι περισσότεροι ασθενείς, είτε σκεφτόμενοι λαθεμένα από μόνοι τους («το καθυστερώ μήπως και ο πόνος περάσει από μόνος του, μήπως δεν είναι ημικρανία»), είτε ακόμη και μετά από λαθεμένη σύσταση γιατρού (ο οποίος μπορεί να πει «αυτό το φάρμακο είναι για την πολύ δυνατή κρίση, όταν ο πόνος φτάσει στο απροχώρητο»).

Με τα κατάλληλα φάρμακα, αν γίνει η σωστή επιλογή, τις περισσότερες φορές μπορούμε να θέσουμε μία ημικρανία που εμφανίζεται δύο ή τρεις φορές τον μήνα υπό έλεγχο. Ωστόσο, πολύ συχνά αυτό δεν επιτυγχάνεται, καθώς γίνονται λάθη , ειδικά όταν ο ασθενής δεν επισκέπτεται ειδικό γιατρό και επιλέγει το φάρμακο μόνος του ή με την βοήθεια φίλων, συγγενών, ακόμη και φαρμακοποιών (δυστυχώς, ο φαρμακοποιός δεν είναι γιατρός και τις περισσότερες φορές δεν έχει ούτε την γνώση αλλά ούτε τον χρόνο για να εξετάσει τον ασθενή και να συστήσει σωστή θεραπεία…).

Ωστόσο, σε ανθρώπους που έχουν ημικρανία δύο ή τρεις φορές τον μήνα, μερικές φορές επιλέγεται και η προφυλακτική θεραπεία. Αυτό γίνεται συχνά αν οι κρίσεις έχουν πολύ μεγάλη ένταση και καθηλώνουν τον ασθενή στο κρεβάτι, αν δεν αντιμετωπίζονται επαρκώς με τα φάρμακα ή σε διάφορες άλλες περιπτώσεις (δείτε περισσότερα στις σχετικές σελίδες). Σκοπός της προφυλακτικής θεραπείας είναι η μείωση της συχνότητας, διάρκειας και βαρύτητας των μελλοντικών κρίσεων ημικρανίας, η δε διάρκειά της είναι συνήθως λίγοι μήνες. Στην προφυλακτική θεραπεία της ημικρανίας χρησιμοποιούνται φάρμακα που έχουν και άλλες ενδείξεις, όπως β-αδρενεργικοί αναστολείς (π.χ. προπρανολόλη, που χορηγείται και σε ταχυκαρδία),αναστολείς διαύλων ασβεστίου (π.χ. φλουναριζίνη, που χορηγείται και σε ίλιγγο), αντικαταθλιπτικά (π.χ. αμιτριπτυλίνη, που χορηγείται και σε μελαγχολία) και, τέλος, τα νευροτροποποιητικά ή αλλιώς αντιεπιληπτικά φάρμακα (π.χ. τοπιραμάτη,  που χορηγείται και σε επιληψία). Με κάποιο από τα φάρμακα αυτά, τις περισσότερες φορές μπορούμε να πετύχουμε πολύ καλά αποτελέσματα. Είναι αυτονότητο ότι τα φάρμακα αυτά θα πρέπει οπωσδήποτε να λαμβάνονται μετά από σύσταση γιατρού.

 

Τι μπορεί να γίνει πέραν της φαρμακευτικής θεραπείας;

Στους περισσότερους ανθρώπους με δύο ή τρεις κρίσεις ημικρανίας τον μήνα, η εξεύρεση της κατάλληλης φαρμακευτικής αγωγής που να λειτουργεί καλά για τον έλεγχο των κρίσεων αρκεί για να θέσει το πρόβλημα υπό έλεγχο. Ωστόσο, υπάρχουν και άλλα πράγματα που μπορεί κάποιος να κάνει, με σκοπό να βελτιώσει το πρόβλημα της ημικρανίας μακροπρόθεσμα. Για πολλούς πάσχοντες από ημικρανία, υπάρχουν ορισμένα πράγματα που μπορεί να «πυροδοτήσουν» μία κρίση (δείτε περισσότερα στην παράγραφο «Οι εκλυτικοί παράγοντες»). Αν υπάρχουν τέτοιοι εκλυτικοί παράγοντες, η αποφυγή τους μπορεί να οδηγήσει στη μείωση της συχνότητας της ημικρανίας. Δηλαδή, η βελτίωση του τρόπου ζωής, μπορεί να κάνει κάποιον λιγότερο επιρρεπή σε ημικρανίες.